داستان وقار

از دل یک دغدغه ی واقعی

کسی که از بیرون به یک منطقه نگاه می‌کند، می‌تواند مشکلات آن را توصیف کند. اما کسی که در همان جامعه بزرگ شده، آن مشکلات را زندگی کرده است. دشواری‌ های زندگی در بلوچستان و محدودیت فرصت‌ های شغلی برای من موضوعی دور از واقعیت یا صرفاً قابل‌ بحث نیست؛ این‌ها بخشی از زندگی خود من و مردمی است که در کنارشان بزرگ شده‌ام.

از نزدیک با توانایی و استعداد زنان بلوچ آشنا هستم. اگر فرصت مناسبی فراهم شود، این توانایی‌ ها می‌توانند به استقلال اقتصادی و پیشرفت منجر شوند. به همین دلیل تصمیم گرفتم به‌ جای توصیف مشکلات، برای ایجاد فرصت قدمی بردارم. سوزن‌دوزی بلوچ، علاوه بر ارزش فرهنگی و هنری‌اش، می‌تواند زمینهٔ کار و درآمد برای زنان هنرمند باشد.

وقار از همین تجربه‌ها و دغدغه‌ها شکل گرفت؛ از این اعتقاد که برای ساختن آینده‌ای بهتر، گاهی باید از همان جایی شروع کرد که خودت از آن برخاسته‌ای.

از آموزش تا شکل‌ گیری یک مجموعه

در کنار فعالیت هنری، به آموزش سوزن‌ دوزی بلوچ پرداختم و به‌عنوان مربی صنایع‌ دستی میراث فرهنگی با هنر آموزان بسیاری همراه شدم. در میان آن‌ها کسانی بودند که علاوه بر علاقه و استعداد قابل‌ توجه، در پی کسب درآمد و ساختن آینده‌ای بهتر بودند. تصمیم گرفتم این استعدادها را شناسایی کنم و به آن‌ها کمک کنم مهارتشان را به شغلی حرفه‌ای تبدیل کنند.

به این ترتیب، مجموعهٔ وقار کم‌کم شکل گرفت؛ گروهی از توانمندترین هنرمندان بلوچ که با مهارت و پشتکار، محصولاتی ارزشمند خلق می‌کنند. امروز حدود صد نفر، به‌صورت مستقیم یا غیر مستقیم، در وقار فعالیت دارند. این عدد برای من فقط نشانهٔ رشد یک کسب‌ و کار نیست؛ نشان می‌دهد هنر بومی چگونه می‌تواند به زندگی خانواده‌ها ثبات و معنا ببخشد.